Deze gedachten schreef ik niet voor een bundel. Ik schreef ze voor mezelf. In de nacht, als de slaap niet wilde komen. Op momenten dat woorden de enige uitweg waren. Aan de keukentafel. In mijn zaak, voor de deuren opengingen. Overal waar ik een pen en een leeg blad vond. Want ze waren het enige dat ik nodig had.
Mijn pelgrimstocht op de camino had iets in me losgemaakt. Iets wat woorden nodig had om een plek te krijgen. En zo begon ik te schrijven. Niet met de bedoeling het ooit te delen. Maar gewoon omdat ik het voelde. Het werden tekstjes waarin stilte taal werd en mijn gevoel een weg vond in woorden. Sommige van deze gedichten schreef ik op moeilijke momenten. Andere op momenten van grote vreugde.
Als je jezelf herkent in een van deze woorden, dan is deze bundel ook voor jou geschreven. Want uiteindelijk schreef ik ze voor mezelf. Maar misschien ook een beetje voor jou.
