AMS Rudy van Westrop

Op 31 dec. j.l. kwam ik, voor de tweede keer in 2025, aan in Santiago de Compostela.

Nadat ik de Caminho Português vanuit Lissabon had gewandeld in september 2025, startte ik op 21 december j.l. vanuit Ponferrada de Camino Francés.

Gezegend met prachtig zonnig winterweer, leek het vooral op een “meerdaagse solo hike”. Tot Sarria kwam ik maximaal 10 andere pelgrims tegen en dat was mijn bedoeling met deze camino. Een stuk van de klassieke Camino Francés in relatieve rust wandelen. Dit betekent tegenwoordig ver buiten de seizoenen op stap gaan … en op sommige stukken voor twee dagen voedsel meenemen rond de kerstdagen.

De stijle klim in mijn eentje over besneeuwde paden naar O Cebreiro op 23 dec. was adembenemend en een hoogtepunt. Boven aangekomen, nam ik mij direct voor om in 2026 vijf kilo af te vallen!

Omdat er flink wat sneeuw was gevallen, waren er veel Spaanse familie uitbundig aan het sleetje rijden in het toeristische dorpje O Cebreiro. De overgang van rust naar drukte kon haast niet groter zijn, maar ik genoot van de reuring en ik schoof zonder te blozen aan op een lege stoel tussen een Spaanse familie in één van de twee overvolle eetplekken. Nadat de dagjesmensen ‘s avonds vroeg waren vertrokken, kreeg ik het gevoel dat ik de enige persoon was in dit “attractiepark”.

De volgende dag, 24 december, zag ik ‘s middags vanaf een heuvel het klooster van Samos opduiken en er kwam een vlaag van euforie over mij heen.

Ik wist nu zeker dat ik op tijd was om voedsel en mijn eerste en enige kop koffie te kopen. Er was zelfs nog een laatste stukje oude taart beschikbaar bij de koffie: wat een rijkdom!

Vanaf vier uur ‘s middags was alles in Samos gesloten. De pensionhouder gaf mij de sleutel van het pand, want ik was de enige gast en hij ging met zijn familie om kerstavond vieren.

Vreemd genoeg werd er in heel Samos geen kerstmisdienst gehouden, ook niet in het klooster, maar tot mijn grote verbazing ging de bar aan de overkant van mijn pension om 19 uur wel open. Half Samos kwam hier een drankje of twee doen en daardoor werd mijn kerstavond een geweldig moment om mijn haast-niet-bestaande Spaans te oefenen: improvisatievermogen is de vriend van elke pelgrim!

Een stempel en een glas wijn aan het begin van kerstavond (24 dec.), wat heeft een pelgrim meer nodig wanneer er geen avondmis wordt gehouden.

Vanaf Sarria werd het drukker. Mede vanwege het prachtige winterweer verschenen er groepjes last-minute Spaanse pelgrims op de paden. Door de “minimale 100km eis” is deze stad ook tussen kerst en nieuwjaar een populair startpunt bij Aziatische en Braziliaanse pelgrims.  Een Spaanse pelgrim familie met vijf jonge dochters maakte het meest indruk op mij. Alleen al de logistieke vaardigheden om ‘s morgens vroeg te kunnen vertrekken, vond ik als vader van drie oudere kinderen, indrukwekkend. De vrolijke meisjes ontvingen regelmatig kleine pelgrims cadeaus van wandelaars. Natuurlijk kocht ik bij de eerste gelegenheid een zakje camino-polsbandjes. Hun oprechte blijheid bij het uitdelen deed mijn hart smelten.

Ook zal ‘Oud en Nieuw’ vieren in Santiago de Compostela mij altijd bijblijven. Samen zijn met enige pelgrims en veel bewoners op Praza do Obradoiro. Alleen maar blijde mensen dansend op livemuziek, de feestelijke en ontspannen sfeer, iedereen die onder luid gejuich en gelijktijdig 12 druiven wegpropt, alle aanwezige pelgrims die elkaar spontaan om de nek vliegen en centraal afgestoken siervuurwerk hoog boven ons.

Een paar leden van mijn Camino-gang voordat de lichten uit ging en de dansmuziek aan.

Rudy van Westrop, Lid regio Amsterdam