Door het slechte weer ervaar ik de Camino als best wel zwaar, dat is ze op dit moment natuurlijk voor iedereen. Ik heb het gevoel alsof de pelgrimstocht mij naakt terugzet in het leven. Alle franjes verdwijnen. Dit ben ik en niet meer dan dit. Hoe ga ik dit redden?
Ik heb het gevoel dat ik elke dag een strijd moet leveren. Een strijd om het goed te hebben met mezelf en te zorgen dat ik goed aankom. Ik ben nogal een twijfelaar, vraag mezelf continue af of ik het wel goed doe en ben gauw van slag door kleine dingetjes.
Toch is het goed voor mij om alleen te lopen. Dan kan ik nadenken, mezelf observeren en indien nodig mijn gevoelens bijsturen. Sommige mensen die samen de Camino lopen, praten de hele tijd met elkaar. Dan kun je onmogelijk tot jezelf komen, vind ik. Nu ik alleen op weg ben, komt alles frontaal op me af: momenten van euforie tijdens en na mooie ontmoetingen en momenten van eenzaamheid, momenten van verdriet en momenten van pijn als oud zeer getriggerd wordt.
En natuurlijk de pijn van de blaren aan mijn voeten en van mijn rugzak die op mijn heupen drukt; de stress om de goede weg te vinden.
Maar ik ervaar ook een duidelijke verbondenheid tussen de pelgrims. Men staat open voor elkaar en voor elkaars zorgen en problemen. En er wordt samen veel plezier gemaakt. Dit ervaar ik als weldadig.
Hubert Bastiaens
uit: pelgrimerenoverdeviadelaplata.nl
