Op 25 en 26 juli 2026 besteden we uitgebreid aandacht aan het 40 jarig bestaan van ons Genootschap. Tijdens deze beide dagen vinden er diverse activiteiten plaats en in Utrecht zullen diverse schrijvers voorlezen uit eigen werk. Onderstaand een samenvatting en toelichting op deze schrijvers en hun werk.
In de avond slaat de twijfel toe. Misschien is het omdat ik me zo buitengesloten voel. Omdat er geen plek was aan de gezellige tafel. Conversaties in het Frans. Ga ik dit wel kunnen? Elke dag zoveel lopen. Steeds op zoek naar een nieuwe slaapplek. Ga ik het volhouden om zolang van huis weg te zijn? Wat doe ik mezelf aan? “Ga van je avontuur genieten mamma!” Ik hoor het mijn zoon nog zeggen op de ochtend van vertrek. Als ik mijn best doe, voel ik zijn lange armen om me heen. Ik slaak een zucht. Nee, opgeven is geen optie. Nog 1584 kilometer te gaan. Het schiet al op.
Mirjam (1967) is geboren en getogen in Gilze (NB) en woont in het midden van het land. Ze heeft samen met Roel drie zonen en studeerde verpleegkunde, antropologie en psychologie. Mirjam werkt sinds 1998 met kankerpatiënten. Het besef van sterfelijkheid is een grote drijfveer in haar leven. Haar motto is Pluk de Dag. In de zomer van 2023 begint zij aan een pelgrimstocht van 1600 kilometer vanaf Le Puy en Velay naar Santiago de Compostella en Finisterre.
Op tweede kerstdag 2015 raakt Wim Diepeveen zwaar gewond bij een ernstig skiongeluk. Hij herstelt daar niet goed van en komt terecht in een zware burn-out. Op het dieptepunt van zijn crisis raadt zijn arts hem aan te gaan lopen. Alleen zijn en fysieke inspanning leveren, dat is het recept. Zo vertrekt hij op een ochtend in maart 2017.
‘Altijd vandaag’ vertelt het prachtige en indringende verhaal van een voettocht naar Santiago de Compostella. Rode draad is de transformatie die iedere pelgrim ondergaat. Niet door een wonder, niet door plotselinge genade, maar door het lopen zelf. Daarmee is dit boek het Europese antwoord op Paulo Coelho.
Dit verhaal gaat over alleen zijn. En samen. Over ziek zijn en gezond. Over de behoefte aan zorgzaamheid en nabijheid. Over geluk. In de appendix – met veel praktische informatie voor de lange-afstandswandelaar – krijgt de lezer op lichtvoetige wijze een ander perspectief op het verhaal.
In Vessem/Eindhoven begint op 1 september 2016 mijn voettocht naar Santiago de Compostela. Het plan is om er voor Kerstmis aan te komen. Mijn camino leidde me in het vrolijke België naar abdijen, in het onmetelijke Frankrijk naar refuges en in het ontspannen Spanje via de zuidelijke Camino Frances naar pelgrims in albergues.
De camino brengt me wat ik wilde: nieuwe energie en nieuwe levenslust. Vier maanden met prachtig weer, onvergetelijke zonsopgangen, memorabele ontmoetingen zorgen voor rust in mijn hoofd. En route genoot ik van de stilte en de eenzaamheid. Vier maanden lang zag ik de wereld op zijn mooist, waar dan ook, met wie dan ook. Het werd een zeldzaam mooie ervaring die ik eenieder toewens en die ik nu met u wil delen.
Margreets Camino (pelgrimstocht) van 800 kilometer door Frankrijk brengt haar dichter bij zichzelf, haar man volgt haar als een anti-pelgrim in zijn Ford Transit-camper. Het boek eindigt verrassend in Lourdes, een van de belangrijkste pelgrimsoorden die er is. Het is een fijnzinnig boek waarmee de auteur reflecteert op het pelgrimeren en de zin van het leven. Met grappige anekdotes, diepzinnige gedachten en een echte (en kritische) kijk in het leven van de pelgrim.
Voor de bosrand van het Van Boetzelaerpark staat sinds september 2013 een opmerkelijk beeld. Het is een Iers Hoogkruis, gemaakt door beeldhouwer Jelle Steendam ter gelegenheid van 900 jaar De Bilt. Gert Landman (1951) heeft met hulp van historici de vroegste geschiedenis rond 1113 van de gemeente De Bilt ontrafeld. Het leest als een spannend verhaal: een ridder op weg naar het uiterste noordwesten van Ierland, de stichting van een klooster op Biltse grond en een keizerin die dit prille begin steunde door een groot moerasgebied aan het klooster te schenken.
Landman dook niet alleen in de geschiedenis met de ridders Herman en Theodorik, Sint Willebrord en keizerin Mathilde in de hoofdrollen. Hij geeft ook weer hoe hij zijn idee om in De Bilt een hoogkruis neer te zetten werkelijkheid heeft zien worden. Een boeiend verhaal waarin vele lijnen als een Keltische knoop samen zijn gekomen. Voor de bosrand van het Van Boetzelaerpark staat sinds september 2013 een opmerkelijk beeld. Het is een Iers Hoogkruis, gemaakt door beeldhouwer Jelle Steendam ter gelegenheid van 900 jaar De Bilt. Gert Landman (1951) heeft met hulp van historici de vroegste geschiedenis rond 1113 van de gemeente De Bilt ontrafeld. Het leest als een spannend verhaal: een ridder op weg naar het uiterste noordwesten van Ierland, de stichting van een klooster op Biltse grond en een keizerin die dit prille begin steunde door een groot moerasgebied aan het klooster te schenken
Ange van Ommen (1957) maakte eerser een pelgrimstocht vanuit huis naar Santiago de Compostela, nadat bij haar de ziekte sarcoïdose was geconstateerd. Het werd een helende reis: de lessen van de Camino gebruikte ze om haar leven een andere richting te geven. Hoewel haar vermoeidheidsklachten en prikkelgevoeligheid bleven, ontdekte zij nieuwe mogelijkheden in haar persoonlijke en professionele bestaan en vond zij een nieuwe balans.
Als in 2019 de balans wordt verrstoord door een opstapeling van privėomstandigheden, zoals de mantelzorg voor haar moeder met dementie, diens overlijden en de druk van een mindfullness opleiding is het tijd voor een nieuwe pelgrimstocht. Ze loopt vanaf het Franse Montpellier naar Pamplona in Spanje over de Via Tolusana en de Via Aragónes. Deze Camino door soms verlaten landschappen blijkt opnieuw een weg van herstel. Ange leert onderweg haar tempo te vertragen en flexibel om te gaan met steeds veranderende omstandigheden. Wat ze in haar mindfullness opleiding leerde bleek daarbij behulpzaam
In De weg van het hart schrijft Ange open en eerlijk over haar gevoelens en emoties.Toch is het boek niet zwaar. Door de beeldende schrijfstijl heb je als lezer het idee dat je de reis samen met haar maakt. Ze laat zien hoe je al wandelend je balans kunt herstellen. De weg van het hart is ook herkenbaar voor mensen met een chronische ziekte en mantelzorgers en kan hen inspireren een innerlijke reis te maken zonder zelf op pad te gaan.
En dan komt het moment dat je een afspraak met jezelf gaat nakomen. Rijk van Alfen gaat de uitdaging aan om vanuit huis naar Santiago de Compostella te wandelen. Het wordt een reis met geweldige indrukken en mooie ontmoetingen. Als ongelovige Thomas wordt hij vaak geconfronteerd met geloof en spiritualiteit. Hij gaat daar op eigen, soms humoristische wijze, met respect voor ieders mening mee om. Toeval is hierbij het sleutelwoord.
Mijmeringen en terugblikken op zijn eigen leven stofferen zijn verhaal met de nodige zelfkritiek. Elke dag is zonder opsmuk beschreven. Je wordt erin meegetrokken en hebt steeds het gevoel door te willen lezen naar de volgende dag: wat zal er nú weer gebeuren?
Dick van der Klaauw wandelt al meer dan 10 jaar op de Camino. Geïnspireerd door wat hij zag, meemaakte en de invloed die dit op zijn persoonlijk leven heeft, schreef hij “Als mijn knieën het maar houden”. Het beschrijft hoe hij door de veelheid van bijzondere ontmoetingen, los van de dagelijkse beslommeringen, maar niet zonder tegenslag, zichzelf dagelijks in de spiegel zag. Loslaten, loslaten, daar gaat het over.
Hoe de gespannenheid van een control-freak overgaat in de ontspanning van de pelgrim. Dat je je moet durven openstellen naar derden, zoals zij zich ook aan jou blootgeven. Elke Camino is verschillend, dat geldt voor de zwaarte van de route, de aard van het landschap, de culturen waar je te gast bent, maar niet in de laatste plaats ook voor de mensen die je ontmoet. Op luchtige wijze wordt de lezer meegenomen op deze tochten. Daarnaast komen direct met het pelgrimeren verbonden aspecten aan bod, zoals: fysieke en mentale voorbereiding, reizen, voeding en gezondheid en de weerspiegeling van van de culturele en sociaal-economische geschiedenis van de landstreken waar de route doorheen voert.
De tocht naar Santiago de Compostela, de camino, is al eeuwen een geliefde pelgrimstocht voor miljoenen mensen. De brug naar Santiago is het verhaal over de brug die je slaat als je zo’n lange fiets- of wandeltocht maakt. Het is tevens het verhaal van een emotionele reis. Het gaat over acceptatie en groei. Het boek is geen letterlijk verslag, het springt in de tijd heen en weer. Zo vertelt Guus ook over zijn verblijf als student in León. Met veel interessante verhalen en overdenkingen vertelt Guus over wat je op zo’n reis kunt ervaren. Hij vertelt over de brug tussen het leven voor de tocht en erna. Over wel of geen werk hebben. Over thuis voelen en thuis zijn. Over leegte. Over het ongemak van een vrije dag. Over aankomen en terugkeren. Het is een verhaal met meerdere lagen.Dit boek is vanwege de ervaringen en inzichten een heerlijke voorbereiding voor iedereen die zo’n lange tocht gaat maken en zal mooie herkenningspunten hebben voor degenen die de tocht al hebben gemaakt en weer het gewone leven moeten leven.
In De lokroep van de camino beschrijft Hubert Bastiaens zijn voettocht over de Via de la Plata en de Camino Mozarabe van Sevilla naar Santiago de Compostella. Een tocht die voert door oude steden en pittoreske dorpjes, door uitgestrekte olijfboomgaarden en graanvelden op de Spaanse hoogvlakte, over rivieren en door bergen met hun eeuwig ruisende bossen, langs kathedralen, paleizen en pelgrimsherbergen. De lezer krijgt een inkijkje in de geschiedenis van het gebied en wordt meegevoerd in de rijkdom van het landschap en van de cultuur. Speciale aandacht wordt besteed aan Sint Jacob en diens bijzondere rol in de geschiedenis van Spanje. De auteur beschrijft ontmoetingen met tal van lokale inwoners en medereizigers en mijmert over wat pelgrimeren voor hem betekent. Tijdens de tocht ervaart hij bij momenten ook de kwetsbaarheid van het leven. Door rustig op wandeltempo door het land te reizen en alles op zich in te laten werken, ervaart hij steeds meer de eenheid van alle dingen en ziet hij de schoonheid die in alles aanwezig is. Dit boek gaat over pelgrimeren, maar in wezen ook over leven en dood, vreugde en verdriet en geluk en pijn. Het is een lofzang op het leven en op Spanje. De meer dan honderd prachtige foto’s, die in het boek zijn opgenomen, vormen een getuigenis hiervan. Kortom, een rijk en veel omvattend boek. Hubert Bastiaens (1953) heeft gestudeerd aan de universiteit van Wageningen en is ecoloog, bosbeheerder en waterspecialist. Hij heeft jarenlang een praktijk gehad als lichaamsgericht therapeut. Al eerder schreef hij twee boeken over het Tibetaans boeddhisme, die enthousiast door lezers en media zijn onthaald. Bastiaens is zeer geïnteresseerd in religie en spiritualiteit en reist graag. Hierdoor worden al zijn reizen min of meer tot spirituele reizen en pelgrimstochten.
