Naam: Rina van Ingen
Leeftijd: 70 jaar
Woonplaats: Amsterdam
Hoe het begon
Rina en Frieda (M) leerden elkaar kennen doordat ze allebei een hond hebben. Zo zijn ze op een gegeven moment wekelijks samen gaan lopen. Op een dag zei Frieda dat ze wel eens een Camino wilde lopen. Dat sprak Rina meteen aan; zij wilde weleens vèrder lopen, “niet altijd datzelfde stomme rondje.”
Toen Rina het thuis vertelde stond ze perplex; haar man Frank vond het meteen goed.
Toen is ze – in 2015 – lid geworden van het Genootschap en een jaar later vertrokken ze vanuit Lourdes, met de wijze raad van Jos (P) in het achterhoofd:“Nooit oud water of brood weggooien vóór je nieuw hebt!”
Het plan was om samen van Lourdes tot aan Saint Jean Pied de Port te lopen en daarna ieder huns weegs te gaan want Frieda wilde haar ‘eigen Camino’ ervaren. Maar zeven weken later kwamen ze toch samen in Santiago aan.
Aankomst in Santiago
Rina vond het eindeloos lang duren voordat ze bij de kathedraal waren. Maar toen er eenmaal stond werd ze heel emotioneel: “Ik heb het volbracht!” Ze hadden geen shortcuts gemaakt, geen busritjes genomen maar gewoon elke stap gezet van de ruim duizend kilometer. In Santiago besefte ze pas echt dat ze het hadden gedáán en het doel hadden bereikt. Dat intense gevoel was alleen de eerste keer.
De eerste dag in Santiago zie je altijd veel mensen die je eerder onderweg hebt ontmoet. Toch bedacht ze later: “Ik hoef Santiago nooit meer ze zien!”. Want ze vond het er zo commercieel. Rina beschreef dat in restaurants het bestek zo ongeveer naar je wordt toegegooid i.p.v. rustig op tafel gelegd…
Eén keer moest ze nog wel zijn voor haar vlucht naar huis. Maar toen ze van Muccia naar Finisterre liep, ging ze bewust om Santiago heen om de stad te vermijden.
Meest memorabele herinnering van alle wandelingen
Tijdens de Camino Del Norte wilden zij en Frieda rond drie uur stoppen, maar de herberg was vol. Dus liepen ze door. De volgende was ook vol. En die daarop eveneens. Het was inmiddels al half acht ‘s avonds toen ze bij een municipal aankwamen. Ook daar was geen plek. Rina dacht dat zij daar verplicht waren om hen een bed aan te bieden, maar de beheerder was onvermurwbaar. Frieda had zo’n trek, zij wilde gewoon eerst eten.
In het restaurant vol dorpelingen ontstond, via een Duits sprekende man en een Française die Spaans sprak, een gesprek met de locals. Uiteindelijk kwam de vraag of ze het erg vonden om op een bank te slapen. Dat vonden ze geen enkel probleem. Ze waren inmiddels met zijn drieën en belandden in een jeugdhonk. Daar was wel licht, maar geen toilet, geen water en geen ramen. Het was ondertussen noodweer geworden; het goot van de regen en er woedde een storm.
Maar ze zaten droog en hadden een dak boven hun hoofd. Ze vonden ergens een lege verfemmer die ze in het midden zetten om als noodtoilet te gebruiken. Die leegden ze de volgende morgen in de goot waar het regenwater meteen alles wegspoelde. Op het toilet van het restaurant konden ze zich wassen en toen kon de tocht verder gaan.
Voor Rina was dat de leukste en meest aparte ervaring van haar Camino’s en bovendien het bewijs dat alles wel gewoon goedkomt als je maar blijft vertellen en vragen wat je nodig hebt.
Wat de Camino haar bracht
Het wandelen geeft Rina een gevoel van vrijheid: doe waar je zin in hebt, je hebt overal de tijd voor. Het is een simpel leven; je hoeft alleen te zorgen voor eten, drinken en onderdak. Als je zin hebt om te praten doe je dat en als je daar geen behoefte aan hebt loop je door; je bent vrij.
Rina leerde om hulp te vragen. “Ik vroeg in principe aan niemand hulp want ik vond dat ik alles zelf moest kunnen. Maar op de Camino valt het water niet uit de lucht.”
Op die manier ervaarde ze dat oplossingen vaak vanzelf op je pad komen.
Zo had ze ooit grote zorgen om haar extreem angstige hond. Toen ze drie uur rondliep in een losloopgebied en de hond niet te pakken kreeg ontmoette ze toevallig iemand die haar in contact bracht met een gedragstherapeut. Via via werd het probleem opgelost. Zulke ervaringen heeft Rina steeds vaker, misschien ook omdat ze zich er veel meer bewust van is.
Kortom: “Je kunt dingen proberen af te dwingen maar beter is er mee bezig te blijven en over te praten, dan komt het naar je toe. Alleen weet je nooit wannéér.”
Motto
Gevraagd naar haar motto denkt Rina even na en zegt dan: “Doe wat je wilt, gekletst wordt er toch.”
Tijdens het lopen hoef je elkaar niet aan te kijken, merkt ze op. Daardoor praten mensen gemakkelijker en leer je elkaar snel kennen. (Ook omdat je weet dat je elkaar daarna waarschijnlijk nooit meer ziet.)
Regio Amsterdam
Waarom Amsterdam? “Tja: Amsterdam is Amsterdam.”
Rina geniet enorm van de warmte en het samenzijn met de groep. Haar ervaring is; als je samen iets doet wat je fijn vindt, ontstaat er vanzelf een band. Je volgt elkaars leven en weet wat er speelt, zeker als het om belangrijke gebeurtenissen in elkaars leven gaat.
Ze is nog lid van de commissie om te helpen maar Ina neemt geleidelijk al haar taken over. Rina blijft alleen de wandelingen dit jaar nog doen; daarna wordt ook dat overgedragen, stap voor stap.
Toekomstplannen
Dit jaar wil Rina de Sufitrail afmaken. In augustus of september gaat ze met Frieda naar Müllerthal in Luxemburg en volgend jaar hopen ze samen de Fishermen’s Trail te lopen. Binnenkort vertrekt ze ook nog naar Soesterberg met het groepje waarmee ze eerder in Vessem was.
