Samen met zijn vrouw Nel, liep Bob – rond 2017 – in twee weken van Porto naar Santiago. Die tocht ontstond mede doordat hij geïnspireerd werd door Frans en Janneke Kortenhorst. Die zeiden; “Het is niet moeilijk: gewoon de gele pijlen volgen.” Dat bleek te kloppen, al was het toch een avontuur.
De eerste dag begon meteen bijzonder. Bob en Nel namen de tram naar de kust en liepen daar zo’n 25 kilometer over houten planken over het strand.
Halverwege de Camino ging het mis; met een zware rugzak op gleed Bob uit en viel, ergens in the middle of nowhere. Gezicht kapot, bril kapot. In een volle kroeg waar iedereen naar een belangrijke voetbalwedstrijd keek, was er geen aandacht voor hen. Tot iemand hem in het Nederlands aansprak;“Dat ziet er niet best uit.” Die man regelde een taxi en een overnachting in een naburig dorp.
Onderweg maakten ze bijzondere dingen mee. Ze mochten bijvoorbeeld in een refugio die eigenlijk vol was, toch in de logeerkamer slapen. Dat was extra luxe. Flessen zelfgestookte drank stonden op tafel, de gastvrouw speelde gitaar en het internationale gezelschap zong mee; het was een onvergetelijke avond.
Zulke plekken ontdek je regelmatig via andere wandelaars.
Vaak zijn er ontmoetingen, soms loop je een dag samen op, soms kom je elkaar weer tegen in een refugio. En af en toe blijf je hangen op een terras. Er zijn veel leuke mensen uit alle windstreken en je raakt gemakkelijk met elkaar in gesprek.
Aankomst in Santiago
Bob en Nel wisten dat pelgrims op straat en terrassen enthousiast worden begroet. Maar toen zij Santiago de stad binnenliepen begon het vreselijk te regenen. Geen mens op straat. Dat was wel jammer. Ze doken maar een stampvolle kroeg in om bij te komen.
Wat bijblijft
Er zijn veel onvergetelijke herinneringen. Het strandpad van de eerste dag, zo indrukwekkend aangelegd. En de mis in de kathedraal van Santiago waar het grote wierookvat door de kerk zwaaide.
Ook waren er bijzondere ontmoetingen, bijvoorbeeld met mensen die hun gehele leven lopend onderweg zijn! Van Rome naar Nice of nog veel verder. Met een knapzak, vaak verblijvend in donativo-refugio’s.
Wat Bob bijzonder vindt, is dat alles onderweg steeds goed terechtkomt, ook zonder planning. Je weet ’s ochtends niet waar je ’s avonds slaapt, maar het lukt altijd. De echte voorbereiding zit ‘m wel in de goede spullen bij je hebben.
Bob noemt zichzelf “nogal nuchter”. De Camino heeft hem niet per se iets gebracht. Volgens hem versterkt de Camino vooral wat er al in je zit. Er komt niet ineens iets nieuws bij, maar het kan wel dingen wakker maken die al sluimerden.
Toekomstplannen
Voorlopig geen staan er geen Camino’s op de planning, alleen korte wandelingen. Want in de zomer willen Bob en Nel namelijk naar Wenen fietsen.
De Regio
Nel is al jaren lid van het genootschap en kreeg al die tijd alle informatie. Bob was zelf geen lid en kwam daar pas achter toen hij zich enkele weken geleden aanmeldde als commissielid.
Bob en Nel zijn aangesloten bij regio Amsterdam omdat ze in Amstelhoek wonen. Ze lopen mee met wandelingen op woensdag of zaterdag. Het regiocafé bezoeken ze minder vaak; vanuit Amstelhoek is dat toch een hele onderneming.
Na een regiowandeling zaten ze aan een biertje toen Cees Mulder zei dat het regiobestuur ermee ging stoppen en dat er nog geen opvolging was. Bob reageerde in een opwelling:”Ik wil wel wat doen.” Hij vindt het een leuke club. Hij wil continuïteit en daarom doet hij het. Omdat het nodig is, niet vanuit een grote “camineuze bevlogenheid”.
Aan de leden stelt hij zich voor als één van de drie mensen die het stokje van Rina en Gert overnemen; Ina van der Vlies en Raimon Loman sloten zich ook aan. (Hij verwijst naar de interviews over hen.)
Bob heeft er een heel goed gevoel bij en kijkt uit naar het gesprek binnenkort over een taakverdeling.
Laden...
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
