|
Walk of Grief; het wandelpad om stil staan bij rouw
Een pelgrimstocht op Waddeneiland Terschelling.
Anita Boes
Op 1 maart dit jaar is deze 75 kilometer lange route door de natuur officieel geopend. Dat is ook de dag van mijn eerste wandeldag van de totaal vijf dagetappes. De Walk of Grief-wandelbox geeft me alles wat ik nodig heb om op pad te gaan. Het is met veel zorgvuldigheid samengesteld, net als de gehele route met passende symbolen, elementen en (natuur)metaforen.
Vijf dagen struin ik over het eiland. Met behulp van de digitale routeaanduiding, en af en toe een fysiek paaltje op cruciale punten, is deze tocht zeer goed te lopen. Ik doe alle uitnodigingen en reflectiemomenten die het boekje me aanbiedt. En dat zorgt ervoor dat mijn verdriet echt de ruimte krijgt. Heel bijzonder, want dat had ik niet verwacht. Mede omdat ik het eiland goed ken, had ik niet gedacht dat het zoveel impact zou hebben. De tijd nemen om ‘met verdriet onder mijn arm’ op pad te gaan is voor mij heel dienend. Er komt ook verdriet naar boven waarvan ik niet eens bewust (meer) was.
Het eenzame boompje bij het meertje van Hee is het symbool van de ‘Walk of Grief’. Dat vind je terug op de insigne in de box. Die kan je aan je rugzak knopen, zodat mensen zien dat jij dit rouwpad loopt en openstaat voor gesprekken. En die mensen komen er. Ik ontmoet op mijn tweede wandeldag een dame waar ik 3,5 uur mee doorbreng. We wisselen uit over de rouw in onze levens, we zitten stil en genieten van de ontluikende natuur op het eiland en wandelen uiteraard met zijn twee. Daarna vervolgen we ieder ons eigen pad, om later in de week samen te eten en verder te delen wat dit pad ons gebracht heeft. En zo kom ik meerdere pelgrims tegen. En zoals dat gaat; de ene spreek ik wat langer, de ander kort.
De natuur op Terschelling is zo uiteenlopend en divers. Zo loop ik tijdens de tocht meerdere keren langs (of over) het Wad. Dat kan met hoog water ruig en stormachtig zijn. Bij laag water brengen de oorverdovende vogelgeluiden me helemaal in het nu. De kwelders zijn vaak kleurrijk. De variërende duinen, de heide, het bos, maar ook het uitgestrekte Noordzeestrand. De uitzichten vanaf de hoge duinen, het wuivende riet dat kilometers lang langs het stuifduin staat, het draagt allemaal bij aan het zijn met de rouw in mijn leven.
Soms loop ik uren, kilometers lang, zonder een mens tegen te komen. Dat kan op Terschelling. En daarom is dit eiland uitnodigend om stap voor stap ruimte te maken voor de rouw in jouw leven. Dat kan zijn het verlies van een dierbare, een droom die niet is uitgekomen, een scheiding of kwijtraken van een baan. Of dat waarvan jij voelt dat een gemis of verandering is.
Ik vond het heel helpend en helend om zo bewust tijd en ruimte te nemen voor rouw. Om al wandelend met de Walk of Grief-gids op pad te zijn. Ik heb elke dag foto’s en video’s gemaakt, die je kan zien in de speciale Walk of Grief playlist, op mijn YouTube kanaal.
Wellicht inspireert het je om ook naar het eiland te gaan. Even weg van het dagelijks leven en met behulp van de inspiratie en eenvoudige rituelen die deze tocht je aanreikt, stil te staan. Het lopen heeft bij mij stukken naar boven laten komen die diep verscholen waren. De natuur, het wandelen, de tijd heeft mij veel ruimte gegeven. Het kwam op een buitengewoon moment in mijn leven op mijn pad en ik kan het je van harte aanbevelen.
|
