Camino oost

Social Share

Regio oost Nederland

 

 

Camino Oost, terugblikken en mijmeren
 

De werkgroep kwam op 20 februari van het vorige jaar (2010) voor het eerst bijeen. Bij Gerard in Neede werd een globale opzet gemaakt van wat ons te doen stond. Toen Theo en Wim in de namiddag terug keerden naar huis, werden ze bij Deventer overvallen door een heuse sneeuwbui. In een mum van tijd was de snelweg veranderd in een spekgladde sneeuwbaan. Met grote voorzichtigheid zijn ze heelhuids thuisgekomen. We konden natuurlijk onmogelijk bevroeden hoe in april 2011, de maand waarin onze Camino Oost moest worden gerealiseerd, het weer zich aan ons zou voordoen. Maar nu weet een ieder hoe de maand april ons goed gezind is geweest: geen sneeuw- of hagelbuien, maar overvloedige zonneschijn en nauwelijks een bui begeleidde de deelnemers op ons traject van Coevorden naar Doetinchem. En zonneschijn en tevredenheid bleek ook uit de reacties van de deelnemers.Maar allereerst volgt hier een statistiekje van aantallen deelnemers en afgelegde kilometers, samengesteld door of gedestilleerd uit de verzamelde werken van


Angela en Theo:

 

Aantal verschillende deelnemers .................................................................... 157
Gemiddeld aantal deelnemers per etappe ................................................... 14

Totaal aantal gelopen/gefietste etappes ....................................................... .41

Totaal aantal gelopen/gefietste kilometers .............................................. ......9348,4
Totale lengte van de Camino Oost in km ..................................................... ..725
Hoogste score van deelnemer in km .............................................................. 578

Laagste aantal deelnemers in etappe 3: Dalfsen-Zwolle ............................3
Hoogste aantal deelnemers in etappe 12: Abdij Sion-Deventer .................29
Aantal deelnemers van buiten onze regio ...................................................... 33

 

Deze kille cijfers krijgen pas echt betekenis als ze worden aangevuld met de gevoelens van de deelnemers aan deze Camino Oost, van de adoptiepelgrims, van hen die onderdak verleenden. Ook van hen die spontaan meewerkten aan de openstelling van kerken, parochiële en gemeenschapsruimten en andere voor de Camino van belang zijnde lokaliteiten. En verder van allen die op de een of andere wijze betrokken zijn geweest bij deze tocht door onze geweldig mooie regio van Overijssel en oostelijk Gelderland.

 

Ook de pers heeft diverse keren aandacht besteed aan dit gebeuren door middel van interviews en rapportages. We denken dat toch wel 200 personen direct ofindirect hebben bijgedragen aan het welslagen van deze tocht. Het is een heel bijzondere belevenis geweest om (bijna) de hele regio te doorkruisen om onze leden te bezoeken, hun omgeving te verkennen en te leren waarderen. Daarnaast werden de getuigenissen van Sint Jacobus door de eeuwen heen bewonderd en levendig gehouden.

 

De herinneringen gaan terug naar Lelystad tot Lonneker, van Kampen tot Vragender,van het vertrek bij het beeld van de Ganzenhoedster op de Markt in Coevorden
tot de overdracht van de bourdon (ook palster genoemd!) aan de regio Arnhem/Nijmegen in Doetinchem. Hier volgt een greep uit deze herinneringen, zoals die zijn opgeschreven in de verslagen, in de reacties en van horen zeggen. De beelden worden aangevuld met citaten uit de verslagen en reacties; deze hoeven
niet te corresponderen met de erbij opgenomen afbeeldingen.

 

Gramsbergen: dominee speelt pasalm op de saxofoon

 

 

Gramsbergen, de kerk waarin we zo gastvrij onthaald werden door de dominee met de saxofoon, die ook het verhaal van de kerk vertelde en later op koffie trakteerde. Ook hingen er in het zaaltje foto’s van voorgangers van de jonge dominee. Ik trachtte hem daartussen te plaatsen maar dat lukte niet; daar was hij nog te jong voor. Wel zag ik dat een aantal van die voorgangers vanaf de foto welwillend toekeken en zagen dat het goed was. Ook in het zaaltje de pelgrimspassen en de eerste  stempels.” (Herman)

 

 

 

 

                      

 

               Overijsselse Vecht bij Hardenberg                           Monument Thomas a Kempis op Agnietenberg bij Zwolle                   Langs het Keteldiep richting Swifterbant

 

                 

 

           van Hattem, richting Oene                                                                                                                                                                          Overnachting bij Dianne & Reg

 Op weg naar Zwolle:


“Dan komt het vlakke land tot aan Windesheim, met de wind op kop kunnen we heerlijk uitwaaien, de gezichten kleuren alras bij en uit het landschap klinken de geluiden van de ganzen en ontwaren we de kleuren van de bloemen in de weiden en de eenden in de Weteringen. Midden in het vlakke en groene land meldt een nieuwe pelgrim zich via mijn mobieltje: ware het mogelijk zouden we een tent moeten opzetten in de abdijtuin van Sion. De zo door de monniken gezochte stilte zal wellicht voor een keer ruw worden verstoord door de eigentijdse pelgrims.”
(Wim)

 

 

 

            In de buurt Gemeenschapshuis Oene                                                 

                                                                                                     

                                                      

                                                                                                       Aankomst bij St.Nicolaaskerk te Elburg

 

 

 Op weg naar Hasselt:


“Maar eerst moeten we afscheid nemen van een van ons: zij wordt geroepen naar huis terug te keren. Ook in deze Camino een gebeurtenis die direct doet denken aan de grote reis naar Santiago. Niet een ieder is het gegeven de tocht te volbrengen. De rood/wit markering geeft aan dat wij door het gras langs de waterkantmoeten gaan. Maar uiteindelijk loopt het dood bij het beruchte pontje! We moeten terug, maar als dank voor deze extra inspanning kunnen we genieten van de hier
voorkomende kievitsbloem. Dus zo heeft elk nadeel weer een voordeel. En het voordeel wordt nog groter als wij al heel snel van de Doornweg worden gehaald door een meelevende en sympathieke bewoonster: zij dringt aan om over de dijk te lopen. Officieel mag het niet, maar zij kiest voor veiligheid en natuur! Zo ontmoeten wij dan ook op deze Camino een beschermengel.” (Wim)

 

                              Abdij Sion inzicht                                                                              Abdij Sion                                                                            Abdij Sion achter ons

                                 


Op weg naar Kampen:


“Al pratende lopen we Zwartsluis uit en lopen richting het pontje om daar het                                                 
Zwarte Water over te steken, het waait maar de zon hebben we achter ons, heerlijk                                                                    Afscheid van Deventer
gewoon. Bij het pontje aangekomen vragen we lachend om 

pelgrimskorting, Dat
zat er niet in. Een stempel? Dat zou ze even vragen, maar we waren al over, en

een stempel had ze blijkbaar niet. Wij zwaaien en gingen verder.” (Lies)

 

                                       Ontvangst in atriumvan Politieacademie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

      

 

 

 

 

                     Uiterwaden bij zuthen

   

 

 .Op weg naar Swifterbant:

 

“En de zon blijft. In een wei tegen een dijk wat schapen. De dieren kijken ons na en je ziet ze denken: ‘Kijk, een groepje wandelaars, samen op weg. Een klein groepje; lang geen kudde. Vreemd toch immers nu kunnen ze samen, met zijn allen, naar buiten en op pad en nog zijn er veel die in dat blik kruipen. En de schapen hebben gelijk.”


 

 

 

 

 

 

Op weg naar Lelystad:

“Om klokslag 10.00 uur met de Staf en zeven goedgeluimde en montere wandelaars vanuit ‘De

Hoeksteen‘ in Swifterbant op pad gegaan met in het begin nog een ietwat wijds polderlandschap, langzaam overgaand in een gebied waarin je het poldergevoel helemaal kwijtraakte vanwege het vele struikgewas met prachtig bloeiende sleedoornstruiken , waterpartijen met watervogels,
bossen met tsjilpende en kwetterende vogels en het geluid van spechten die in dode bomen (of die daarvoor op de nominatie staan) een gastenverblijf voor hun nakomelingen aan het timmeren waren.”. (Doortje en Gerard)