|
Beste Pelgrim, lid van het Genootschap van Sint Jacob,
In deze nieuwe nieuwsbrief besteden we nog even aandacht aan de mooie en goedbezochte najaarswandeling.
Ook willen we nog even terugkijken naar de regiodag van 31 oktober. Hier waren 75 bezoekers die konden genieten van de vele mooie verhalen. De Caminogirls Mariëlle en Daniëlle deden de aftrap met hun boeiend verhaal hoe het caminovirus hun te pakken heeft gekregen. Verder deden ze verslag van hun avontuur als gastvrouwen in de Huiskamer van de Lage Landen in Santiago de Compostela. Verderop in deze nieuwsbrief vertellen Hans en Leon ook over hun ervaring in de Huiskamer.
Hierna werden de benen gestrekt met een wandeling over de Kapellerlaan tot in Kapel in 't Zand. In 2 groepen vertelden Frans en Sjef vele mooie boeiende wetenswaardigheden. In de kapel konden we de vele mooie tegeltjes bewonderen met wensen en verhoren.
Hierna bracht de goed verzorgde lunch weer genoeg energie voor het middag programma waar Ger en Carla ons meenamen op de Camino Primitivo. Een mooie maar wel zware Camino was de conclusie.
Hierna werd er afscheid genomen van onze fietsmentor Sjef die vele fietsers heeft voorzien van de nodige informatie en tips om goed op weg te gaan.
Op de Pelgrimsparade werden spontaan verhalen verteld door enkele aanwezigen. Verhalen met een lach en een traan waarin toeval niet bestaat en er wel degelijk engelen op de Camino bestaan. Een uitgebreidere versie van het verhaal van Paul, die met zijn hond zijn Camino gelopen heeft, is verderop in deze nieuwsbrief te lezen.
De dag werd afgesloten met nog een gezellige nazit in Café Saint Jacques.
Wij, als regicommissie, kijken terug op een zeer geslaagde dag en zijn al druk bezig met de volgende die gepland staat voor 20 maart 2027.
NOTEER DEZE DATUM ALVAST.
VEEL LEESPLEZIER !!!! |
| |
TERUGBLIK OP DE NAJAARSWANDELING | |
|
17 Oktober 2026 stond onze najaarswandeling op het programma in het Nationaalpark de Meinweg.
Iedereen is mooi op tijd aanwezig op het vertrekpunt, de parkeerplaats bij Hotel St. Ludwig in Vlodrop-Station. Onze wandeling gaat vandaag een stuk rond het terrein van de stichting MERU en langs de Dalheimer Mühle.
Onze wandelmentor Ger, die de route heeft uitgezet, heet iedereen welkom en geeft een kleine uitleg over deze route. Onder een blauwe hemel en een heerlijk zonnetje gaan we om 10.00 uur op pad. Over mooie paadjes en door prachtige bossen stoppen we even bij de St. Ludwig kapel. Enkelen maken hier een rondje over deze kleine, maar bijzondere begraafplaats. Hierna lopen we al dalend en stijgend door de mooie natuur naar de Gitstappermolen waar we tussen 12.00-12.30 uur worden verwacht voor de lunch bij restaurant Aan de Hoeve.
Bij aankomst krijgen we een mooie plek toegewezen, waar we gezellig bij elkaar kunnen zitten en waar de camino verhalen weer rond gaan. Heel mooi om te horen. Na een stop van 1,5 uur gaan we verder op ons pad richting de Dalheimer Mühle. Als we over het vlonderpad lopen en bezig zijn aan de laatste zevenhonderd meters, worden we getrakteerd op een kort maar hevig buitje. Aangekomen bij Hotel St. Ludwig bedankt Ger de pelgrims voor hun aanwezigheid. Sommigen gaan naar huis, met de overige pelgrims gaan we hier nog navertellen onder het genot van een pilsje of iets anders. Wij kijken terug op een zeer geslaagde najaarswandeling en hopelijk zien we ons terug bij de voorjaarswandeling in 2027.
Aantal deelnemers: 22
Hartelijk dank, De wandelmentoren, Henk en Ria, Ger. |
| |
DE CAMINO LOPEN MET JE HOND | |
|
Op 12 september rijd ik met de auto vanuit Spaubeek naar Figeac in de Lot, een lange rit met mijn hond Alba, maar die weet volgens mij al wat er gaat gebeuren. Na een kleine duizend kilometer langs Parijs en door de Berry kom ik aan in een warme (32 graden), en verlaten (want zondag) stad. In april van dit jaar ben ik met mijn vrouw en hond van Le Puy naar Figeac gelopen (12 dagen) en mijn doel is nu in 4 weken van hier naar St Jean Pied de Port, een kleine 600 km.
Onze hond Alba, een 5-jarige Heidewachtel, heeft al 2 eerdere etappes van 2 weken meegelopen en dat ging uitstekend. Afhankelijk van het terrein kan de hond los of aan de lijn; langs de weg heb ik hem liever vast, dus neem ik nu een haspel mee, waarmee de hond meer speelruimte heeft. De accommodaties heb ik tevoren geboekt, want op de bonnenfooi met een hond binnenlopen is niet zonder risico. De meeste gites pelerins met slaapzalen accepteren geen honden vanwege hygiëne regels en/of veiligheid. Toch weet ik deze maand 4-5 keer in een communale gite te logeren met hond, en zelfs 2 keer op een zaal met anderen, door van te voren heel goed uit te leggen wat voor hond het is, en hoe belangrijk hij voor me is. Een mooi moment was de gite communal in Pomps waar Alba ook echt de waakhond was in een zaal met 10 personen. Maar we hebben ook een keer 9 km moeten doorlopen omdat de eerder gemaakte afspraak door een andere vrijwilliger werd onderuit gehaald met “NON , pas des chiens!
Lopen met je hond is super, maar het maakt je tocht er niet eenvoudiger op. Je kunt je hond zien als een handicap, die er zelf niet voor gekozen heeft mee te lopen. Je hond loopt veel, en krijgt ook minder rust dan thuis. Bovendien staat hij altijd onder commando: bij een kerk, een winkel, een restaurant. Hij herstelt dus minder, en daar moet je als baas je plan voortdurend op bijstellen. Zo waren de eerste 2 weken warm, en soms zonder schaduw, en dan stelde ik mijzelf tot doel de hond minstens 1 keer per dag te kunnen laten zwemmen om af te koelen. Dat lijkt simpel maar afhankelijk van het terrein, soms best lastig.
Verder is het eten en drinken een bijzonder thema. In afgelegen gebieden waar ik was (de Morvan, de Gers, Baskenland) zijn weinig winkels om brokken aan te vullen, en is het eten wat de pot schaft. Mijn hond en ik deelden eigenlijk het stokbrood overdag, en als er geen water was (bv op hogere plateau’s) ook ons water. Mijn hond keek vaak het stokbrood uit mijn rugzak. Brokken die je koopt (bv zak van 5 kg) en niet mee kunt nemen: gewoon schenken aan de winkel zelf of binnen de lokale bar van het dorp.
De payback van met een hond lopen is enorm: de hond verbindt en heelt. Andere pelgrims missen hun hond en vinden troost, en ik heb zelfs meegemaakt dat een mevrouw die bang was voor honden (en al dagenlang voor ons liep) stopte, knielde en Alba omhelsde… een tranenmoment. De hond geeft je als pelgrim ook een bijzondere status en naam, en mensen verwijzen naar je als de man met de (jacht)hond. De hond roept ook jaloezie op van honden aan de kant, die aangelijnd en blaffend ons van commentaar voorzien. Wees altijd alert op de honden die niet onder appel staan en jou en je hond graag willen aanpakken. Ik heb Alba dus altijd aangelijnd als we boerderijen passeren, en 1 stok in de hand om een vervelende hond op afstand te kunnen houden. Voordeel is ook dat hij niet achter katten en kippen aan kan gaan.
Zoeken is het ook in transport, openbaar vervoer, en momenten dat je meer dan twee handen nodig hebt en ondersteuning nodig hebt, of de hond mag niet naar binnen (Apotheek, bakker, kerk, museum). Ik respecteer de regels maar ga ook in overleg; bij alle reserveringen (taxi, bus, gite) zeg ik dat ik een hond bij heb. Vraag ook of iemand 5 min op je hond wil passen: de meeste mensen doen dat en vinden dat leuk. Terug naar je vertrekpunt: BlaBlaCar, met een busje dat normaal koffers vervoert, de trein of de Flixbus. Alles kan, en mijn ervaring is dat het altijd lukt. Spreek mensen aan en sta open voor alle opties.
Algehele conditie. Alba is een supersterke hond, maar na 26 dagen met 22 km (gemiddeld) per dag was het wel op. Een goede aanpak is af en toe een rustdag te nemen, wat ik zelf heel erg moeilijk vind. Loop niet in de volle zon en indien het niet anders kan, laat je hond los en van schaduw naar schaduw lopen en vertrek zo vroeg mogelijk. Aan de lijn lopen is zwaar.
Kortom een avontuur met een handicap, die je laat zien hoe flexibel je zelf bent en hoe open je omgeving is op dat moment. In April gaan we weer. Spanje in. De Hertog van Alba ligt nog vers in ons geheugen.
reacties via: paul.borm@gmail.com |
| |
REMINDER FILMAVOND 10 DECEMBER | |
|
Op 10 december organiseert de regio Limburg een filmavond in City Café Nero, Kapellerpoort 1 in Roermond. Op het programma staan twee bijzondere films die aansluiten bij de beleving van de Camino.
Als voorfilm vertonen we "Voetsporen" van ons regiolid Leo Baeten. Deze film vertelt het verhaal van Huberta Wiertsema en Arno Cuppen, Nederlandse herbergiers op de Camino.
Aansluitend vertonen we "The Way, My Way" van de Australische regisseur Bill Bennett. Deze film, gebaseerd op zijn eigen Camino van ongeveer 800 kilometer, laat op een indringende manier zien wat pelgrimeren kan betekenen. Thema’s als ontmoeting, gastvrijheid, persoonlijke ontwikkeling en de vraag waarom mensen de Camino lopen staan hierbij centraal.
In verband met de inrichting van de locatie ontvangen wij graag vooraf een indicatie van het aantal deelnemers. Wil je aanwezig zijn? Meld je dan aan via email: regio.limburg@santiago.nl onder vermelding van je naam en het aantal personen. Graag opgeven vòòr 7 december. De toegang is gratis. Ook niet leden zijn van harte welkom.
Let op: de hoofdfilm The Way, My Way wordt vertoond in het Engels en beschikt niet over Nederlandse ondertiteling.
Wij hopen jullie op 10 december te mogen verwelkomen voor een mooie en inspirerende filmavond. |
| |
|
CAMINOBUBBEL
Daar zit ik dan. Thuis op de bank in Midden-Limburg. Net terug van een geweldig avontuur: de Camino Portugues.
Na (een deel van) het Olavspad in Zweden/Noorwegen een paar jaar geleden, was dit mijn 2e officiële pelgrimstocht. De eerste ‘alleen’. Twee weken wandelen van Porto, via de kustroute en de spirituele variant, naar Santiago de Compostela.
Daarna met een bus nog een dag op en neer naar Finesterre.
Perfecte wereld
Ik denk terug aan de afgelopen twee weken. Wat was het mooi, bijzonder, uitdagend, warm, prachtig, gezellig en vooral liefdevol. Het leek even de perfecte wereld. Leeftijd, afkomst, geslacht, religie, beroep, het doet er allemaal niet toe. Iedereen luistert, vraagt en helpt elkaar. Waarom lukt het ons niet op die manier in de ‘gewone’ wereld? Heerlijk dat je iedereen kunt vertrouwen. Dat je uit kunt gaan van het goede van de mens. Dat je spullen veilig zijn en gedeelde toiletten en douches schoon.
Flexibeliteit
Je leert tijdens de Camino (nog) sneller en beter mee te bewegen. Dealen met de omstandigheden. Anderen doen het, jij doet het. In het dagelijks leven lijken we soms daarin zo star. Ik ook. Dat wil ik voor mezelf echt anders proberen te doen.
Ontdekkingsreis
De vele ontmoetingen en gesprekken met mensen uit allerlei landen is wat ik nú al mis, nog geen 48 uur later. Heerlijk vond ik dat!
Voor vertrek hoorde ik vaak “je komt terug als een ander mens”. Dat weet ik niet. Ik denk dat ik eerder terug ben gekomen met het gevoel van “meer mezelf”. Weer beter weten wie je ook alweer bent en wat je drijft, waar je goed op gaat en vooral ook waar niet op. Ik wil of hoef ook geen ander mens te zijn.
Rijdende trein
Langzaam stap ik uit die bubbel. Volgende week stap ik ook weer op die rijdende trein van werk, sporten, vrijwilligerswerk, huishouden en afspraken. Daar zie ik zeker niet tegenop. Voor mij is het juist die afwisseling van dingen, routines en patronen die het leven zo mooi maakt. Net als de wisseling van seizoenen.
Nooit alleen
Voor nu duik ik in mijn hoofd opnieuw die bubbel in. Kijk ik nog eens naar de foto’s en denk ik terug aan John, Heike, Marty, Christoffer, Rachel, Sofia, Rita, Lesley, Mattias en vele vele vele anderen. Ik ging alleen maar was nooit alleen.
Buen Camino!
Gaby Wijers |
| |
|
Laat je vereeuwigen op onze Wall of Fame. Na de start hiervan 2 jaar geleden hebben we veel foto's mogen ontvangen van de aankomst van een regiolid op de Plaza Obradoire voor de kathedraal van Santiago of een andere aankomstplek.
Dus ben jij dit jaar (of eerder) aangekomen, te voet maar zeker ook met de fiets, stuur ons dan je foto naar: regio.limburg@santiago.nl Vermeld wel even je naam en datum van aankomst. Wij plaatsen hem dan op onze Limburgse Wall of Fame.
Kijk maar eens op onze webpagina wie jullie is voorgegaan.
De Helden die van huis uit hun camino gelopen of gefietst hebben verdienen zeker een plek op onze Wall.
|
| |
DE HUISKAMER VAN DE LAGE LANDEN | |
|
Op bovenstaande foto de Limburgse Caminogirls Mariëlle en Daniëlle die in de Huiskamer worden opgevolgd door de Limburgers Hans en Leon. |
| |
|
"In september en oktober 2024 hebben wij (Hans Mennen en Leon Raedts) een gedeelte van de Camino d'Arles, de Camino d'Aragones en vanaf Puente la Reina de Camino de Frances gelopen. Na 39 wandeldagen kwamen we in Santiago de Compostella aan. Daags na aankomst hebben we, samen met onze inmiddels gearriveerde echtgenotes, de Huiskamer van de Lage Landen bezocht. We vonden het een fijne plek om te zijn en om ons verhaal kwijt te kunnen.
We wilden in 2024 eigenlijk doorlopen naar Finisterra, maar dat kwam er door tijdgebrek niet van. Al heel snel daarna werd het idee geboren om onze wens om naar Finisterra te lopen te combineren met 2 weken vrijwilligerswerk in de Huiskamer als gastheer. Op die wijze konden we iets terugdoen voor al die vrijwilligers die voor ons klaar hadden gestaan. Voor 2025 waren we te laat met onze aanmelding maar in 2026 lukte het wel. Hieronder een kennismaking met de Huiskamer en een samenvatting van onze belevenissen in de Huiskamer van de Lage Landen.
Je kunt je opgeven voor een periode van 2 weken. Voorwaarde is wel dat jezelf minstens 1 keer een camino hebt gelopen en dat je lid bent van het Nederlands Genootschap van Sint Jacob of van het Vlaams Compostella Genootschap. Wij kozen voor de periode 24 juni-6 juli. Om goed voorbereid te zijn, organiseert het Nederlands Genootschap van St Jacob een soort van cursusdag in Utrecht voor alle vrijwilligers van dat jaar. Op deze dag leer je iedereen kennen en dat is heel prettig omdat je dan ook weet van wie je de Huiskamer overneemt en wie het van jou weer overneemt. Ook krijg je op deze dag veel informatie over het reilen en zeilen van je verblijf en werkzaamheden daar. Ook worden er rollenspellen gedaan. Het zijn rollenspellen van gebeurtenissen die daadwerkelijk in de praktijk zijn voor gevallen. Hoe je bijvoorbeeld om dient te gaan met mensen die wel heel erg lang blijven zitten, de zogenaamde plakkers.
Na bovengenoemde voorbereiding was het wachten tot het moment dat je af kon reizen. In ons geval was dat met de KLM cityhopper die rechtstreeks van Schiphol op Santiago de Compostella vloog. Op de avond van aankomst hadden we na het inchecken bij San Martin Pinario, het een na grootste klooster van Spanje, nog tijd om een hapje te eten met Mariëlle en Daniëlle. Zij gaven het stokje over aan ons. De eigenlijke overdracht vindt in principe op maandag plaats, maar het was prettig om daar van tevoren al een voorschot op te nemen. Op de maandag komen n.l. ook gewoon pelgrims op bezoek.
De maandag was voor ons een drukke dag. Het door het Genootschap gehuurde appartement waar we verbleven, moest overgedragen worden, er diende uitgelegd te worden hoe de administratie in de Huiskamer in zijn werk ging en het voorlezen in de kathedraal werd “voorgedaan”. Er vindt 4 maal per dag een mis plaats in de kathedraal waarin door duits-, engels-, frans-, Italiaans- , Pools en Nederlandstalige Genootschappen aandacht gevraagd kan worden voor hun Huiskamer- of andersoortige activiteiten. De meeste anderstalige landen hebben een meer religieuze insteek. Het is aan de vrijwilliger hoe vaak hij een mis bezoekt (liefst 2 keer) en of hij na het praatje de kathedraal verlaat voor de eigenlijke dienst begint. In de Huiskamer van de lage Landen kunnen Nederlandstalige (lees Nederlanders en Vlamingen) pelgrims terecht voor een kop koffie en thee. Ze mogen er ook hun ervaringen tijdens de door hun gelopen Camino delen. Het is dan vooral de bedoeling van de gastheren of gastdames dat ze luisteren en vooral niet te veel zelf aan het woord zijn. Verder ligt er veel informatie klaar voor pelgrims. Dit heeft o.a. betrekking op een langer verblijf in Santiago of het terugsturen van een fiets. Het is absoluut niet de bedoeling dat er zaken geregeld worden door de vrijwilligers, dat moeten de mensen zelf doen.
En dan de gesprekken. Je kunt het een beetje vergelijken met de verhalen tijdens het lopen van een superlange camino maar dan geconcentreerd in 2 weken. Ze verbazen, imponeren, ontroeren, stimuleren enz. Zo was er die Nederlandse fietser die geld ophaalde voor het KWF, en passant de Alp d’Uzes aandeed en nog 6 keer omhoog fietste. Of die Vlaming die bijna dood verklaard was na een reanimatie en 2 jaar later “gewoon” van België naar Santiago wandelde. Het meest ontroerde nog het verhaal van die jongeman die wist dat hem niet veel tijd meer gegeven was en dan toch…..
De dagen zijn over het algemeen goed gevuld, met dien verstande dat er wel aanzienlijke verschillen zijn tussen de verschillende maanden maar ook dagen. Een minder drukke dag zorgt meestal wel voor diepere gesprekken. Overdag loop je ook de vrijwilligers van de andere landen tegen het lijf. En dat contact wordt nog verder bevorderd door een gezamenlijk etentje een keer per week. ’s Avonds kun je koken in het ruime appartement . Je kunt er natuurlijk ook voor kiezen een hapje te gaan eten in de stad, eventueel gecombineerd met een wandeling door de vele parken die de stad kent. In de stad zijn er ook veel (gratis) concerten en optredens buiten en in de kroegjes.
Het was een voorrecht om in de Huiskamer te mogen zijn en de bezoekers waren erg enthousiast dat dit voor hen georganiseerd werd. Dit bleek niet alleen uit de goed gevulde donativo-pot maar zeker uit de vele bedankjes die we mochten ontvangen. Voor wie zich geroepen voelt, geef je vroegtijdig op want de belangstelling is groot!" |
| |
CAFE SAINT JACQUES 5 DECEMBER | |
|
OVERWEEG JE TE PELGRIMEREN NAAR SANTIAGO DE COMPOSTELA?
Kom zaterdag 5 december naar ons Café Saint Jacques, onze wandel- en/of fietsmentoren helpen u op weg.
INFORMATIE
CONTACTEN
GEZELLIGHEID
City Café Nero Kapellerpoort 1 Roermond
De middag begint om 13.30 uur en zal duren tot 16.00 uur. Entree is gratis, vrije inloop, comsumpties voor eigen rekening. |
| |
|
Ga je binnenkort op pad en heb je nog een pelgrimspaspoort, schelp of "geluks"steentje nodig. Deze zijn te verkrijgen bij ons Café Saint Jacques.
Ook verkrijgbaar onze Limburgse patch voor op je rugzak of kleding. Deze is ontworpen door Ger Lenssen. |
| |
ZIEN WE JE 10 DECEMBER BIJ DE FILM? | |
regio.limburg@santiago.nl | |
|