Laatste nieuws

Druk ??
Zó (zie bijgaande foto) had menigeen zich het Heilig Jaar 2010 voorgesteld.

Enquête door jongere van 14
Een jonge student en toekomstig pelgrim van 14 jaar vraagt of u zijn enquête wilt invullen.

Cursus Heilige plaatsen
Hovo Nijmegen organiseert in het najaar zes bijeenkomsten onder leiding van Thomas Quartier

Oprichting van de Stichting Vrienden van Sint Jacob
Onlangs passeerde de akte van oprichting bij het notariskantoor van Doorne te Amsterdam.

Pelgrim en thuisblijver op de radio
Ons lid Theo den Otter en zijn vrouw vertelden onlangs in het programma van Hans van Willigenburg. Via de site van Theo is dit fragment te beluisteren

Burgemeester Wolfsen geeft startsein Camino 2010
Burgemeester Aleid Wolfsen van Utrecht gaf startsein voor Europa Camino 2010

Nieuws over Europa Camino 2010
De drie estafette's door Nederland (naar Duitsland, naar België en door Limburg) beginnen aardig vorm te krijgen.

Nieuwsarchief

Hospitaleren in Roncesvalles

Van vrijdag 29 mei tot en met vrijdag 12 juni 2009 verdedigen Theo Bussink, Bas Brouwer en ondergetekende (Sonja Brouwer) het fort hier in Roncesvalles. Aanvankelijk zou ook Gerrit Dik van de partij zijn, maar deze heeft op het laatste moment moeten afzeggen i.v.m. persoonlijke omstandigheden. We zijn allerhartelijkst ontvangen door Loes, Noor, Helmut en Tonny. Er was heerlijk gekookt door Loes en we voelden ons meteen thuis.

De bus
We missen Gerrit wel, want met de bijgekomen werkzaamheden ’s middags op het pelgrimsbureau, als de bus uit Pamplona is gearriveerd, heb je eigenlijk 4 hospitaleros(as) nodig. Dit jaar voor het eerst, wachten 2 hospitaleros de bus op en dirigeren alle pelgrims naar het bureau, de taxi’s en de hostals. Vervolgens assisteren ze Marisol en Patxi bij het verwerken van de stroom mensen en brengen ze naar de dependance, de refugio of één van de 14 cabines met 8 bedden die op het kampeerterrein zijn geplaatst. De andere 2 hospitaleros (in ons geval dus 1) ontvangen de pelgrims in de refugio en doen de voorkomende werkzaamheden.
In de eerste week van ons verblijf was de stroom pelgrims enorm. Het was Pinksteren en dat ebde een week na. Dagelijks hebben we 200 tot 250 mensen ondergebracht. Na sluiting van het bureau hebben we soms wel 35 mensen nog ingeschreven. Daarna is het wat rustiger geworden. Gek genoeg vinden we dat eigenlijk niet zo prettig. De avond duurt dan lang en daar word je maar gaperig van.

Goed team
Het blijkt dat Theo, Bas en ik een goed team vormen. Vanaf de eerste dag waren we op elkaar ingespeeld. Ieder had ’s morgens zijn eigen taak en ook bij de ontvangst van de pelgrims wist ieder wat er van hem of haar verwacht werd en liep niemand de ander voor de voeten. We hadden het geluk dat we elke morgen om 07.00 uur al leeg waren. Er moest wel hard gewerkt worden, maar dan konden we toch nog om 10.00 uur koffie drinken. Er was natuurlijk wel altijd tijd voor een stevig ontbijt met veel gekookte eieren of gebakken eieren met spek.
Over de werkzaamheden kan ik kort zijn. We hebben alles gedaan dat nodig was, net als elke groep hospitaleros, en alle gekke vragen te beantwoorden gekregen, zoals ze dag in dag uit weer gesteld worden. Toch hebben we ook een aantal bijzondere dingen meegemaakt, die niet allemaal even leuk waren.

Gieren
De eerste de beste dag installeer ik me na de middagmaaltijd in het zonnetje achter de herberg. Bas gaat zijn fiets proberen en Theo wil een ommetje maken. Ineens zie ik een koe in het weiland liggen en een grote gier komen aanvliegen. Op dat moment denk ik dat de koe dood is, maar naar later blijkt leefde ze toen nog. Binnen 10 minuten landen zeker 60 gigantische gieren in het weiland. Een tweede koe probeert ze weg te jagen met de moed der wanhoop, waarschijnlijk ook om haar kalf te beschermen. Ramon is al gewaarschuwd en komt razendsnel aanrijden. Hij scheurt het weiland in om met de jeep de gieren op de vlucht te jagen. Die gaan gepikeerd in het weiland ernaast zitten afwachten. Er arriveren nog meer auto’s. De koe wordt versleept om te proberen haar weer op de poten te krijgen, maar ze is al te veel aangevreten en zal gauw sterven. Het kadaver wordt afgedekt tegen de gieren, die nog lang verlekkerd boven het weiland blijven zweven.

Heimwee
Een van de eerste dagen komt een jong meisje terug van de maaltijd. Als ik haar groet en aankijk, zie ik direct dat ze heeft gehuild. Als ik vraag of er iets aan de hand is, barst ze weer in huilen uit en dat is die avond eigenlijk niet meer opgehouden. Ze kwam uit Quebec, miste haar vriend, wist eigenlijk niet wat ze hier deed en wilde het liefst direct terug naar huis. Samen met een aantal mede-pelgrims ben ik een groot deel van de avond bezig geweest haar ervan te overtuigen dat deze gemoedstoestand te wijten was aan vermoeidheid en dat ze de dingen na een goede nachtrust veel positiever zou zien. Gelukkig is ze de volgende dag met een lach op haar gezicht in gezelschap van drie anderen naar Zubiri vertrokken.

Ambulance
Na een week, op vrijdag, betrok de lucht opeens. En ja hoor, tijdens het middageten in La Posada, dat overigens in vergelijking met vorig jaar buitengewoon goed is, barst een noodweer los. We besluiten direct om zo snel mogelijk het bureau en de herberg te openen om de stroom natte pelgrims niet allemaal tegelijkertijd te moeten helpen. De mannen rennen naar het bureau, maar voor mij is de gang naar de herberg niet zo eenvoudig. De N135 is veranderd in een kolkende rivier. Bij het oversteken sta ik tot aan mijn enkels in het water. Maar, je moet wat over hebben voor je medemens. Tot 15.00 uur verloopt alles hectisch, maar normaal. Dan zie ik Bas naar Casa Sabina gaan. Even later komt een Belgische fietser ijlings naar mij toe om te melden dat er iets aan de hand is. De stroom pelgrims houdt ook ineens op. Dan zie ik Theo ook naar Casa Sabina gaan. Echt problemen dus. Later hoor ik alles. Twee Duitse dames zijn op het bureau gekomen met de mededeling dat hun vriendin in Casa Sabina zat en hartproblemen had. Bas is gaan kijken en vond dat 112 gebeld moest worden. Dat is gebeurd. Twee verpleegsters uit Burguete hebben de dame onderzocht in een kamer van Casa Sabina maar hadden een tolk Spaans-Duits nodig. Bas en Theo hebben dus het bureau weer gesloten en hebben in Casa Sabina alles begeleid. De dame in kwestie is per ambulance naar Pamplona vervoerd, waar ze direct gedotterd is. Ze moest 3 dagen op de IC blijven en 5 dagen op zaal, waarna ze per vliegtuig naar Duitsland vervoerd zou worden. Een van de andere Duitse dames heeft haar begeleid en was ’s avonds om 20.30 uur weer in de herberg terug. Een enerverende middag.

Ezel
We hebben tweemaal een pelgrim met ezel gehad. De eerste maal een jonge man met een klein meisje, die in een tent achter de herberg hebben geslapen. De tweede maal een oudere man, die zoveel bepakking op zijn ezel geladen had, dat je het beestje bijna niet meer kon zien. Hij sliep bij ons in de herberg en wilde ook al zijn bagage mee naar binnen nemen. Aanvankelijk wilden wij daar wel een oplossing voor zoeken, maar toen we zijn bagage eenmaal geroken hadden, zijn we op onze schreden teruggekeerd en hebben we hem alles in plastic zakken laten pakken en buiten neer laten zetten. Ik ben blij dat ik die nacht niet naast hem heb hoeven slapen.

Dronken pelgrims
Tweemaal hebben we iemand binnen gehad die dronken was. Een oudere Spanjaard, die in Pamplona kennelijk nogal lang op de bus had moeten wachten, maar die achteraf geen last heeft veroorzaakt en netjes op zijn bed is gaan liggen ronken, en een Japanner die door de herberg zwalkte en te pas en te onpas op zijn vingers ging zitten fluiten. Bas en Theo hebben hem uiteindelijk in bed gekregen en zijn bij hem gebleven tot ze er zeker van waren dat hij sliep. Hij heeft ons de volgende ochtend wel gegroet, maar durfde ons niet aan te kijken.

Eergisteren is Theo nog hals over kop met (alweer) een Duitse dame naar Burguete geweest, omdat het zich liet aanzien dat ze een gebroken pols had. De verpleegster zag het allemaal niet zo somber in. Ze heeft een drukverband aangelegd en geadviseerd in Pamplona naar het ziekenhuis te gaan. Het zag er de volgende morgen allemaal beter uit, dus misschien valt het mee.

Pelgrims per bus
We hebben ook nog bezoek gehad van CPT Cultuurreizen. Het gezelschap bestond uit iets oudere mensen, van wie een aantal de camino gelopen of gefietst had. Zij wilden graag aan hun partners onze herberg laten zien. We hadden extra gepoetst en stoelen klaargezet. Bas heeft een verhaaltje gehouden, ik heb alle credencials afgestempeld en daarna is een tevreden gezelschap de oude kerk gaan bezoeken.

Televisieploeg
Afgelopen maandag hebben we een televisieploeg op bezoek gehad. Ze hebben eerst de aankomst van de bus uit Pamplona opgenomen en Bas zijn kunstje laten doen bij het verwijzen van de pelgrims naar het bureau en de hostals. Daarna hebben ze gefilmd in het bureau en Marisol een interview afgenomen. Ze moest er speciaal voor terugkomen op haar vrije dag. Vervolgens zijn ze bij de pelgrimsmis aanwezig geweest en in La Posada bij de pelgrimsmaaltijd. Tenslotte hebben ze het eind van de dag meegemaakt bij ons in de herberg. Theo is geïnterviewd en er zijn opnamen gemaakt van de schoenenkast de recreatieruimte de bedden, etc., etc. Als laatste werd het avondritueel van muziekje, herberglichten uit en pelgrimslantaarns aan gefilmd. De volgende morgen is ook het opstaan en vertrekken van pelgrims gefilmd. Het filmpje is op 27 juni 2009 op de Spaanse televisie uitgezonden.
Zaterdag 6 juni is de zoon van Paxti in de kerk van Roncesvalles getrouwd. De bruid was heel knap en zag er prachtig uit. Paxti was onherkenbaar is zijn donkere kostuum en zo nerveus, dat hij in het kantoor de koffie van tafel sloeg.

Processie
Twee dagen later was er dan toch een echte processie. We hadden daar met Pinksteren al op gehoopt, maar toen gebeurde er niets. Nu was er een soort biddag voor het gewas. Vanaf Burguete kwam de stoet aanlopen. Voorop liep een priester met een prachtig zilveren kruis. Er was een geluidswagen om voor te gaan in het gebed, want onderweg werd op meerdere plaatsen gestopt. De processie werd bij de poort opgewacht door Don Jésus jr en sr, waarna een korte kerkdienst volgde.

Stelende pelgrims
Natuurlijk hebben we ook weer een aantal vermoeide pelgrims gehad die meenden dat hun kostbaarheden of papieren gestolen waren. In alle gevallen hadden ze dat zo goed opgeborgen, dat ze dat zelf niet meer konden vinden of eenvoudigweg in het restaurant laten liggen. Wat wel echt gestolen is, is zo’n grote wandelstok. ’s Avonds stonden er nog 3 en ’s morgens nog 2. Kinderachtig.
Onze tijd in Roncesvalles zit er op. We hebben een drukke, maar gezellige tijd gehad. Meestal was het te druk om ’s avonds te gaan eten en deden we dat bij de borrel, maar dat mocht de pret niet drukken. Een volgende keer komen we graag weer terug.

Sonja Brouwer