“Jacob, ken ’t effe!”
102 van de 588 leden hadden de moeite genomen op zaterdag 18 oktober naar ’t Trefpunt’ te Alkmaar te komen. Voor Rinus Warmenhoven niet heel veel moeite, hij woont 25 m bij de locatie vandaan.
Opvallend was dat er veel nieuwe leden aanwezig waren en dat van de trouwe leden die schitterden door afwezigheid er diverse de moeite hadden genomen een bericht van verhindering te sturen. Vaak omdat zij ergens aan het wandelen of fietsen waren.
Foto: Jacques Buissink wijst Marianne Terwijn een middeleeuwse pelgrim aan
Dagvoorzitter Adrie Dik begon met 19 mededelingen die wij hier maar even laten voor wat ze waren. Ze memoreerde het succes van de wandeltocht in het kader van ons boekje ‘Van Wad tot IJ’. Volgend jaar willen we weer een wandeltocht organiseren en ook iets doen in het kader van 25 juli, de naamdag van Sint Jacob, die in 2009 op een zaterdag valt.
Pelgrimsparade
De pelgrimsparade was dit keer van hoog niveau, ieder had een andere invalshoek en iedereen hield zich mooi aan de tijd.
Angstig avontuur
Marja Hollenberg uit Beverwijk liep in diverse jaren gedeelten van pelgrimsroutes. Op zich houdt zij wel van ‘sportieve ommetjes’, maar onder Namen maakte zij met haar vriendin Annette een angstig avontuur mee toen zij een rotspad met glibberige leisteen moest afdalen. Er waren wat bomen waartussen slappe touwen hingen. Annette viel en Marja raakte in paniek. Uiteindelijk slaagden ze er beiden in via een modderige weg de uitgang van het bos te bereiken. Marja pleit ervoor om ook de moeilijkheidsgraad in routeboekjes op te nemen. Verder is zij benieuwd naar ervaringen van anderen op die route.
Adrie Dik reageert door te vertellen dat de staat van routes van afhankelijk is van het onderhoud door vrijwilligers. Haar man Gerrit wijkt vaak af van GR-routes omdat die je volgens hem ‘over iedere molshoop heensturen’.
Van rechts naar links
Theo Pauw uit Alkmaar fietste in elf weken heen en terug. Een nieuwe fiets is geen garantie voor een vlekkeloze tocht, want diverse malen stuurde hij naar rechts, terwijl zijn fiets naar links ging. Diverse fietsenmakers waren er voor nodig om dit probleem op te lossen. “Pech overkomt je of overwin je”, aldus Theo. Opgaan in de natuur en ervaren wat het is om samen met anderen aan te komen, waren belangrijke ervaringen. Minder enthousiast was Theo over sommige refugio’s waar de fietser als tweederangs pelgrim wordt behandeld.
Nog steeds onderweg
Henk Vermunt uit Zaandam liep acht jaar geleden van huis naar Santiago. Sindsdien loopt hij regelmatig stukken van pelgrimsroutes samen met zijn vriendin An die hem vergezelt op zijn levensweg. Hun gemiddelde leeftijd is 77 jaar, maar zij zijn nog steeds onderweg. Henk doorspekte zijn spiritueel betoog met veel humor. Zo zag hij een trap op een heuvel die zo te zien naar de hemel leidde. In werkelijkheid ging de trap naar een kerkhof. “Daar kan ik nog lang genoeg liggen,” aldus Henk en hij liep om de heuvel heen. Henk is in zijn leven nog steeds onderweg, ooit hoopt hij ergens aan te komen, “maar voorlopig nog maar even niet.”
Vroeg of laat
Jan Louter heeft met Henk gemeen dat hij een aantal jaar geleden ook van huis naar Santiago liep. Ook nu loopt hij nog regelmatig pelgrimsroutes samen met zijn vrouw Toos. Dit jaar liep hij het door Kardinaal Simonis geopende Jacobspad van Uithuizen naar Hasselt.
In tegenstelling tot Henk mijden Jan en zijn vrouw de kerkhoven niet. Toos rust soms even uit op een zerk, waarna zij de overledene bedankt.
Jan tapt er water en leest de diverse grafschriften:
Sta wandelaar en lees wiens overschot hier zij
En denk eraan, dit lot treft vroeg of laat ook mij
Estafette schelp
Tijdens de voorjaarsbijeenkomst 2005 nam Yda Keijzer uit Egmond een schelp aan van iemand die al naar Santiago was geweest, en de schelp als een soort estafettestokje wilde doorgeven.
Yda fietste met haar man en de schelp in 2005 naar Tours, in 2006 van Tours naar Pamplona en in 2007 het laatste stuk naar Santiago. Het eerste jaar hadden ze veel te kampen met regen, wat Yda de uitroep ontlokte: “Jacob, ken ’t effe!”
Yda en haar man werden regelmatig door bewoners uitgenodigd om te eten. “Zien we er zo slecht uit,” vroeg Yda. Op één adres legden ze als dank voor de gastvrijheid wat geld onder de fruitschaal. Een half uur nadat ze vertrokken waren, werden ze ingehaald door een auto die het geld weer terugbracht.
Aan het eind van haar verhaal vraagt Yda wie de schelp na haar naar Santiago wil brengen. Anke Thijssen uit Beverwijk meldt zich spontaan. Benieuwd met welke verhalen zij terugkomt.
Via Domitia
Grietje Brekelmans liep al eens naar Santiago en loopt nu in etappes verspreid over meerdere jaren van Santiago naar Rome. Dit jaar liep ze vanaf Briançon richting Turijn, de Via Domitia. De route is goed gemarkeerd, maar er zijn weinig Jacobalia. Ook ervaart ze de Alpen zwaarder dan de Pyreneeën. Toen ze een keer geen onderdak kon vinden, moest ze uitwijken naar een truckershotel. Eerst voelde ze zich alsof ze in een verkeerd toneelstuk was terechtgekomen. Later bedacht ze dat truckers net als pelgrims ook onderweg zijn en elkaars gezelschap opzoeken.
Gasflesjes
Rinus Warmenhoven uit Alkmaar fietste eerst samen met zijn vrouw langs zijn moeder in de Jacobsstraat. Daarna ging de tocht naar zijn schoonvader in Den Bosch die daar in een verpleeghuis verbleef. Helaas overleed hij terwijl Rinus en zijn vrouw door Frankrijk fietsten.
De ANWB zorgde voor een vlucht naar Nederland en na lang aarzelen besloten Rinus en zijn vrouw er een retour van te laten maken, zodat zij na de begrafenis hun tocht konden vervolgen. Op het vliegveld realiseerden zij zich ineens dat zij nog drie gasflesjes bij zich hadden. Rinus liep naar de uitgang en verstopte ze tussen de coniferen. Een week later bleken ze er nog te liggen.
Pelgrimszegen
Arjan Broek uit Egmond aan Zee fietste langs de Abdij van Egmond waar hij de pelgrimszegen ontving van abt Gerard Mathijsen. De tocht verliep voorspoedig, maar in het klooster van Samos, zo’n 150 km voor zijn doel, sloeg het noodlot toe, Na het douchen viel Arjan van een afstapje waarbij hij een gecompliceerde bekkenfractuur opliep.
Toen hij weer thuis was belde hij Gerard Mathijsen op om hem van het mislukte avontuur te vertellen. Het droge commentaar van de abt: “Nou, dan heeft die pelgrimszegen van mij niet veel geholpen.”
Te lang
Pim van der Pol uit Tuitjenhorn is al jaren een actief lid van de regio, maar hij heeft één gebrek. Toen hij enkele jaren geleden een lezing hield aan de hand van zijn tekeningen van de camino werd er in de zaal druk gefluisterd: “Hij is met de auto geweest.” Van lopen naar Santiago was het nooit gekomen.
Dit jaar maakte Pim zijn omissie goed. Hij liep met zijn vrouw en enkele vrienden van Astorga naar Santiago. Pim genoot van het landschap en de ontmoetingen met andere pelgrims. De meest bizarre ontmoeting was met een pelgrim die uit Volendam was komen lopen. Op de vraag van Pim wat hij van de camino vond antwoordde hij slechts: “te lang” waarna hij snel verder liep.
Voor Pim was het niet te lang. Hij had niet gedacht dat het zo’n mooie ervaring zou zijn. En nu hij ook te voet in Santiago is aangekomen, voelt hij er zich pas echt bijhoren.
De sterrenweg
In het middagprogramma vertoonden Geert Dekkers en Alex de Vliegere twee professioneel gemaakte diaklankbeelden onder de naam De Sterrenweg. Voor de mensen in de zaal waren er veel momenten van herkenning.
Adrie Dik besloot de dag met een gedicht waarin bleek dat spiritualiteit en spiritualiën goed samen gaan. In het Café Saint Jacques brachten veel bezoekers dit na afloop nog even in praktijk.
André Brouwer, 20 oktober 2008
|
openingstijden
Servatiusstraat 11 