Laatste nieuws

Druk ??
Zó (zie bijgaande foto) had menigeen zich het Heilig Jaar 2010 voorgesteld.

Enquête door jongere van 14
Een jonge student en toekomstig pelgrim van 14 jaar vraagt of u zijn enquête wilt invullen.

Cursus Heilige plaatsen
Hovo Nijmegen organiseert in het najaar zes bijeenkomsten onder leiding van Thomas Quartier

Oprichting van de Stichting Vrienden van Sint Jacob
Onlangs passeerde de akte van oprichting bij het notariskantoor van Doorne te Amsterdam.

Pelgrim en thuisblijver op de radio
Ons lid Theo den Otter en zijn vrouw vertelden onlangs in het programma van Hans van Willigenburg. Via de site van Theo is dit fragment te beluisteren

Burgemeester Wolfsen geeft startsein Camino 2010
Burgemeester Aleid Wolfsen van Utrecht gaf startsein voor Europa Camino 2010

Nieuws over Europa Camino 2010
De drie estafette's door Nederland (naar Duitsland, naar België en door Limburg) beginnen aardig vorm te krijgen.

Nieuwsarchief

Verslag van de voorjaarsbijeenkomst 2008 regio Noord-Holland benoorden ’t IJ

Dit keer stond de voorjaarsbijeenkomst in het teken van het thema ‘thuiskomen’. Voor veel leden is de halfjaarlijkse bijeenkomst ook een vorm van thuiskomen. Ruim honderd van hen bezochten op 1 maart jl. de regiodag in Alkmaar. Veertig leden hadden de moeite genomen een bericht te sturen dat zij verhinderd waren, bijvoorbeeld omdat zij onderweg waren op een pelgrimsroute en pas later zouden thuiskomen.

Pelgrimsparade
Ook de pelgrimsparade stond in het teken van het thema thuiskomen.
Henk Roose uit Enkhuizen liep in 2006 met zijn twee zwagers van Maastricht naar Santiago. In Frankrijk sliep hij in de tent, met zijn hoofd tussen de voeten van zijn zwagers. Een wat vreemde houding, maar aan de andere kant toch wel vertrouwd. In Spanje liepen ze in refugio’s, dit was elke avond weer opnieuw thuiskomen. Henk en zijn zwagers werden getroffen door de vriendelijkheid onderweg: “Je vroeg er niet om, je kreeg het gewoon.”
Klaas Boon uit Monnickendam en zijn vrouw Lenie lopen elk jaar een gedeelte. Vier jaar geleden zijn zij begonnen in Maastricht, vorig jaar liepen zij het stuk Cluny – Le Puy. Dit keer ging de tocht minder voorspoedig met als dieptepunt een ontsteking van de achillespees van Klaas. Ze moesten hierdoor ‘op de bonnefooi’ naar huis. In de vaak volle treinen waren zij verbaasd dat mensen spontaan plaats maakten. Bij thuiskomst bedachten zij dat dit wellicht kwam door de ‘reislucht’ die zij uitwasemden.
Wim Hoogland uit Akersloot liep in de herfst over een nevelig en desolaat Centraal Massief van le Puy naar Lourdes. Hij genoot van Concques en de mooie landschappen bij de rivier de Lot. Bij Moissac kwam hij een jong stel tegen met een ezel, een hond en een stel jonge poesjes. Dit riep herkenning uit de zaal op van een vrouw die dit gezelschap ook was tegengekomen.
Rick van de Ven zat in 2002 ‘op dood spoor’ in zijn werk en hij bedacht dat hij nog ongeveer 23 arbeidsjaren voor de boeg had. Hij nam ontslag en fietste met zijn partner naar Bayonne. Vervolgens liepen ze van Sint Jean Pied de Port naar Santiago. Toen hij zijn dagboek teruglas, viel het Rick op dat er weinig instond over de bezinning op de toekomst, maar dat het vooral ging over wat ze onderweg gegeten hadden. Uiteindelijk gaf de tocht het inzicht in de toekomst. Rick ging zich vestigen als zelfstandig ondernemer en werd interim-manager in de zorg. De naam van zijn bedrijf: Camino consult. Tot slot las Rick het gedicht ‘De reis’ voor dat te vinden is op zijn briefpapier.
Jan Louter, voormalig regiocontactpersoon, vertelde over zijn voettocht dit hij in 1993 samen met zijn neef en zwager Piet Louter ondernam. Aanvankelijk wilde Jan de reis uitstellen vanwege de zwakke gezondheidstoestand van zijn moeder van 85. Zijn vrouw Toos vond dat een slecht plan: “Het is niet goed om op de dood van je moeder te gaan zitten wachten.” Jan en Piet liepen in vijf maanden naar Santiago. Kort na thuiskomst overleed de moeder van Jan. Als enig kind moest hij alles regelen voor de uitvaart en hij stond daarom weer meteen met twee benen middenin de alledaagse werkelijkheid. Ook voor de moeder van Jan was het een thuiskomen geweest, verder leven hoefde voor haar niet meer. Zij had in die vijf maanden haar eigen pelgrimstocht gemaakt. Een pelgrimage die misschien wel zwaarder was dan die van Jan.

Losse puntjes
Het aantal deelnemers aan de pelgrimsparade was dit jaar wat minder dan gewoonlijk. Er was daarom tijd voor wat andere zaken.
Bert Luijf deed verslag van de landelijke Werkgroep Geschiedenis en cultuur. Deze heeft er onder andere voor gezorgd dat alle artikelen in de Jacobsstaf digitaal te raadplegen zijn. De werkgroep is bezig een landkaart van Nederland te maken waarop alle jacobalia aangegeven staan. Al ‘googlelend’ ontdekte men dat er meer straten zijn met de naam Alletta Jacobsstraat dan Sint Jacobsstraat. Ter gelegenheid van het vijfentwintig jarig bestaan van het genootschap wil men in samenwerking met het Catharijneconvent in Utrecht een mooie tentoonstelling maken.
Adrie Dik vertelde dat er al meer dan zeshonderd exemplaren van het boekje ‘Van Wad tot IJ’ zijn verkocht. Om het succes te vieren is er zaterdag 26 april een wandeltocht van Tuitjenhorn naar Bergen (voor een fietstocht bleek weinig animo).
Rem Jonker deelde mee dat hij van 1 tot 16 augustus gaat hospitaleren in Roncevalles en het leuk zou vinden om landgenoten hun slaapplaats te wijzen.
Ad Remigius vertelde dat zijn vrouw eigenlijk op zijn plaats had moeten staan, maar als beeldend kunstenaar is zij niet in staat een ‘commercieel praatje’ te houden. Hij toonde de door haar gemaakte plaquette met een schelp.
Piet en Jan Louter vertolkten een lied dat Jan na hun pelgrimstocht had geschreven. “Net twee monniken,” aldus een enthousiaste toehoorder.

De laatste gele pijl’
s Middags hield cultureel antropologe Tabitha Gerrets een lezing met als titel: ‘De laatste gele pijl: Santiago de Compostela bereikt en dan?’ Tabitha liep in 2006 van Saint Jean Pied de Port naar Santiago. Op de fysieke inspanning was zij voorbereid, het sociale aspect van de camino had zij totaal onderschat. Na thuiskomst had zij het gevoel een ‘buitenstaander in haar eigen huis te zijn’. Deze ‘surrealistische periode’ duurde twee maanden, toen was zij volgens een huisgenoot ‘weer geland’. Tabitha zette haar reis voort in de literatuur. Het viel haar daarbij op dat bijna alle autobiografische verslagen, maar ook alle wetenschappelijke literatuur eindigde in Santiago. Aan de periode daarna werd nauwelijks aandacht besteed. Deze ontdekking leidde uiteindelijk tot een tweede pelgrimstocht en een masterscriptie. Hierin gaat zij ook in op de vraag hoe de reis pelgrims heeft veranderd en wat zij doen na hun tocht.

Na deze presentatie vertrokken de ruim honderd toehoorders weer huiswaarts. Mensen die ook moeite hebben met thuiskomen, kunnen de tekst van de lezing van Tabitha nalezen op deze site.

André Brouwer
3 maart 2008