Wie naar Santiago loopt of fietst

of fietst ervaart vrijwel zeker meer dan de genoegens van een gewone wandel- of fietstocht.
Al sinds de middeleeuwen zijn de hoofdroutes vanuit Nederland beschreven.
Langs die routes verrezen kerken, kloosters en abdijen. Door al die gebouwen, wegen en bruggen is de tocht naar Compostela een reis langs twaalf eeuwen Europese kunst en cultuur.
Ook de hedendaagse pelgrim staat voor middeleeuwse vragen: waar vind ik vanavond een slaapplaats, hoe kom ik aan eten, hoe zal men mij begroeten?
En steeds weer zijn mensen bereid hem onderdak te verschaffen en de goede weg te wijzen.
In Frankrijk en Spanje is een immer uitdijend netwerk van pelgrimsherbergen gevormd, de ‘albergues de peregrinos’, ook wel ‘refugios genoemd.
Ook in Nederland en België zijn inmiddels de eerste herbergen opgericht waar men voor enkele euro’s kan overnachten.
Vaak zijn deze gevestigd in oude kerken en kapellen, waardoor de historische sfeer van de tocht benadrukt wordt.
Zo ervaart de hedendaagse pelgrim de enorme gastvrijheid bij mensen langs de route.
Zijn vertrouwen in de mensen groeit, zijn onbevangenheid neemt toe.
Hij leert om de afstand tussen mensen te overbruggen, hij leert te ontmoeten en los te laten.
Hij weet zijn weg te vinden waar geen pad is.
Hij merkt dat zijn hoofd allengs leeg raakt, bevrijd van de dagelijkse zorgen, en zich vult met nieuwe, verfrissende gedachten.
Hij leert te gaan op het ritme van zijn hartklop, te genieten van de prachtige omgeving, en te vertrouwen op ‘Jacobus’.

terug naar inhoud....

naar 10. onderweg....