Lofrede aan Mireille Madou, ter gelegenheid van de opening van het huis van Sint Jacob

In de uitnodiging stond “dokter Mireille Madou, kunsthistorica, mede oprichter van ons Genootschap en erelid, maar voor  mij bent  u vooral degene, die ons door de jaren heen enorm gevoed hebt met uw kennis over de kunst langs de Camino, de rijke geschiedenis van Spanje en uw kennis over de heiligen langs de weg.

Mijn kennismaking met u dateert van najaar 1989 toen u een verhaal hield over een sarcofaag bij Carrion de las Condes. 1 Sarcofaag, maar een sprankelend verhaal van drie kwartier.

Mijn man en ik waren toen, in etappes van steeds enige weken per zomer, onderweg en het zou nog 1,5 jaar duren voor bij daar langs zouden komen. Maar het voelde als een cadeautje dat op ons wachtte. Straks zou ik erlangs lopen en met eigen ogen uitpakken wat me al beloofd was zoveel eerder.

Het is een grote gave zo uitnodigend te kunnen vertellen.

Ik ben voor deze gelegenheid nog eens in onze geschiedenis gedoken en de Jacobsstaven van de laatste 20 jaar langsgegaan. En me opnieuw verbaasd over hoe groot uw bijdrage was door de jaren heen. Over de Heilige pelgrims langs de weg, Santo Domingo, San Isidoro, Jacobus op vele wijzen belicht: Zittend, te paard, de kloosters onderweg.

In één van de staven las ik een interview met uw levensgeschiedenis.

Het interview droeg als titel “de Antwerpse handjes.” Altijd gaat het om de details, het zijn de details die de grote lijnen ondersteunen, en de details die het verhaal vertellen.

Zo leerde u het uw studenten en zo leerde u het ons.

U koos in 1956 voor een onderwijs gevende congregatie. Dat willen overdragen van kennis was al vroeg deel van u.

In Leuven studeerde u “kunstgeschiedenis van de Middeleeuwen” bij een hoogleraar “die ons allemaal zot maakte van Spanje”.  Met terugwerkende kracht zijn wij hem dus nog veel dank verschuldigd.

1961 was een belangrijk jaar, want in dat heilig jaar was u op studiereis in Barcelona en maakte er kennis met een tentoonstelling over Santiago de Compostela. Hier werd de basis gelegd voor een levenslange relatie. Overigens betekent dit dus, dat als wij in 2011 met elkaar het zilveren jubileum vieren, u zelf ook een gouden jubileum viert, uw liefde voor  Jacobus. U slaat dus een dubbelslag.

U hebt ons niet enkel met lezingen en artikelen maar ook met vele boeken verrijkt.

En dat bleef niet onopgemerkt.

Vorig jaar september viel u een grote eer ten deel. Een Koninklijke onderscheiding in een Spaande orde: u werd benoemd tot officier in de Orden de Isabel la Católica.

Uw vriendin Daniëlle Lokin schreef er een mooi artikel over in onze staf. Ik las hierin dat de Spaanse koning Grootmeester is van deze orde, dus vanaf dat moment bevindt u zich in koninklijk gezelschap.

Daarom koos ik ervoor om deze vaas op te laten maken in de Spaanse kleuren.

Toen ik ze gistermiddag ophaalde was ik enigszins verrast. Want dit is toch niet de Spaanse kleur rood, zei ik. Dat hangt samen met het seizoen, kreeg ik te horen. Daarom was gekozen voor Bordeauxrood. Ik troostte me met het idee dat Bordeaux ook een beetje a/d Camino ligt... Een collega wie ik mijn teleurstelling vertelde over dit ander rood, - u moet weten dat ik woon en werk in Alkmaar- zei;

 “Adrie je weet toch dat Alkmaarders al eeuwenlang een wat moeizame relatie onderhouden met Spanje en wat des Spanjaarden is.”

Nogmaals dank dat u de openingshandeling wilde verrichten, wij wensen u nog vele jaren in goede gezondheid en hopen dat u straks met ons het zilveren jubileum meeviert in 2011.

---------

Namens het bestuur

Adrie Dik